ibrikçi

yönsüz uçan kuşlar gibi dolaşıyorum orta çağ kalıntıları arasında, aklımda başını hatırlayamadığım bir türkü. ayaklarımın dibinde yabani krizantemler, hardal çiçekleri...

uzak bir köpek sesi; yönümü belirliyor. güneş'in alnında son bi takat ile havlıyor bana. "gelsene." diyorum. mesafeyi koruyor; tedirgin, ürkek. sırt çantamdan atıştırmalık bi şeyler çıkarıyorum. bi kısmını yere bırakıp, geri çekiliyorum. kaygılı gelip yemeye başlıyor. birkaç adım yaklaştıktan sonra karşısında çömelip ellerimi uzatıyorum. tanışıyoruz böylece. "bi isim veren oldu mu sana?" diyorum, mahzun bakıyor. cüssesinden korkup, ilişen olmamış pek. çantamda ne var ne yok döküyorum. su ve yiyecek bugün onun rızkı. besbelli doymadı, en çok da suya. tarlaların yakınında su havzası vardır umuduyla koyuluyoruz yola. birazdan hızlanıp önüme geçiyor. ardı sıra tırmanıyorum bayırı. beni bir yere götürüyor, bu çok açık. yoldan geçen motorlulara havlıyor; himayesindeyim artık. nasıl da centilmen.

mezarlığa dayanıyor yolumuz. üstü kapalı beton bi alan; içerisinde üç musluklu çeşme, ardında musalla taşı. su sesini duyduğu halde kapıya yanaşamıyor. defalarca kovulmuş olmalı buradan; tekmelenerek, taşlanarak. elimdeki minik şişeyi doldurup, yanına varıyorum. kana kana içiyor, sonra bir daha ve bir daha bu böyle epey sürüyor. sonunda derin solukları diniyor, sedir ağacının gölgelediği yere geçip uzanıyor. gidip tüm muslukları açıyorum. yalağı doldurmak niyetindeyim. çevreden bir şeyler bulup iç içe balyalıyorum. balyayı deliğe tıkayıp suyun yalakta toplanmasını sağlıyorum. i̇nce ince akıyor su, bu iş sandığımdan uzun sürecek. "biraz dolaşalım mı i̇brikçi?" diye sesleniyorum. evet ona bu adı takıyorum. bizimkiler dizisinde geceleri sokak köpeklerini peşine takıp, apartmana sokmaya çalışan bi garip ressam vardı, i̇brikçi diye anılırdı; yâd etmek istiyorum.