avluda asmalar

bu yıl yaz, gitmek için pek telaşlı değil. günler kısalmasına rağmen güneş batmaya yakınken bile aynı yakıcı etkiyi göstermekte. öğle saatlerinde çevrede dolaşırken soluklanabileceğim bir yer arıyorum. terk edilmiş eski evlerden birinin bahçe çitine yöneliyorum. çeper bağlantısını sağlayan demir parçalar, yağmurlardan paslanmış; tahtalar şişmiş. çitin kapısı, tok bir gıcırtıyla açılıyor. diğer evlerde olduğu gibi bu evde de birkaç metrelik avlu ve yaşlı bir üzüm asması var.

köhne çardağa sarılmış asma yapraklarının lime lime olan yamalı gölgesinde bir süre dinlenip, kimisi kurumaya duran salkımlardan bir tane koparıyorum. geciken hasat, üzümü pekmezlik yapmış; şırası boğazımı yakıyor...