bugün çiçekçi bi kadına tesadüf ettim. bikaç buket kırmızı ve beyaz karanfil ve ismini bilmediğim diğer bi çiçek aldım fakat sonra bunlar için vazo lazım olduğunu düşündüm. tam yanı başımda bi mağazaya girdim. büyük küçük dört vazo aldım. eve geldim çiçekleri vazolara şevki ile beraber yerleştirdim.
iki temmuz salı
civardaki sokaklarda kadehler ellerinde kadın ve erkeklerle mali idi. ben de josef vasıtasıyla kadehimi doldurttum ve yudum yudum içmeye aynı zamanda yürümeye başladım. birinci kadehi içtikten sonra ikinciyi doldurttum, dolaşmaya devam ettim. saat sekize kadar dolaştım.
üç temmuz çarşamba
saat altıda kalkmayı düşünürken yedide kalktım. şevki beni kaldıracaktı, halbuki ben onu kaldırdım, hiddetlendim. şevki'ye çıkışmaya başladım. şevki beni tıraş ediyordu. mahmurluktan benim çıkışmamdan büsbütün şaşırdı. usturayı sol bıyığımın yanında yanağıma bastırdı. kan başladı, dindirmek mümkün değil. asabiyetim arttıkça arttı.
yedi temmuz pazar
yatağa girdikten sonra uyku getirsin diye tabl de nui üzerinde küçük elektrik lambasının hafif ziyasının yardımıyla kitap okuyorum.
yatağa girdikten sonra uyku getirsin diye tabl de nui üzerinde küçük elektrik lambasının hafif ziyasının yardımıyla kitap okuyorum.
bu satırlar mustafa kemal'e ait. herhangi birinin kaleminden çıkmış gibi di mi? idol alıp, yolunda yürümenin yanı sıra babasını küçük yaşta kaybeden, evlilik yürütemeyen, baba olamayan mustafa kemal'i tanımak isterdim. her yönüyle; kusurları, öfkesi, bağımlılıkları, yanlışları bütünüyle onu anlamak isterdim.
mesela bi kış günü sofrada rakısını içerken doktor mim kemal öke, artık içmeseniz dediğinde "bi daha söyleme kemal! sen benim ne kadar yalnız olduğumu biliyor musun?" deyip bahçeye çıkışını, karanlıkta yürüdüğünde aklından geçenleri, o sözlerdeki yalnızlığı bilmek isterdim.
Mükemmel bir komutan, lider ama belirttiğin üzere yüzüne baktığımızda içimizi ısıtan bir yakınlığımız var. Güne dair çok farklı ve güzel bir şey paylaşmışsın. Bunları ilk defa okuyorum, teşekkür ederim. Atatürk'e verdiği bütün emekler ve en önemlisi yoktan kurduğu modern Türkiye Cumhuriyeti için ne kadar minnettar olsak az. Fikirler ölmez, Mustafa Kemal’ler ölmez!
YanıtlaSilhoş site paylaşım için thanks
YanıtlaSilSonsuz sevgiyle anıyorum. Ruhu şâd olsun.
YanıtlaSilYazınızı okurken bakalım kimden bahsediyor diye düşündüm. Yaşamına baktığımızda diğer taraftan gerçekten yalnız. İçindeki acıyı ancak yaşayan bilir. Aynı zamanda çok güçlü birisi. Cesaretli. Güzel bir yazı olmuş.
YanıtlaSilBen de isterdim. Çok güzel bir yazı olmuş.
YanıtlaSilah evet herhalde çok yalnızdır doğru ya ona arkadaş olmak da kolay değil zaten herhalde ne derein bir ruh o ve ben de hep onun yanında olmak isterdiiiim :) ona yazılan bir aşk mektubu var. elena diye bir kız yazmış. bir gün görmüş ama hep onu beklemiş, gelmeyeceğini bile bile :)
YanıtlaSil