25.11.19

günler geçiyor. yine her sabah gözüm kapalı kahveye koşuyorum. tezgahta duran ekmek bayatlıyor. ördeklere atmaya eski çay bahçesinin olduğu gölete gidiyorum. dolaşan çaycı siftah yapsın diye oralet içiyorum. taslaklarda kalan yazılar yazıyorum. kitap okuyorum. kapakları kırık eski kitaplar. hırpalanmış, yaprakları solmuş ama ne var ki bende son bulmuş kitaplar. soğuk süt içiyorum. uyuyamıyorum. çalışıyorum. duş alıyorum. çok duş alıyorum, duşta olmaktan sıkılıyorum. laptopu banyoya sokup, çamaşır makinesinin üzerine koyuyorum. dizi izliyorum. dizi izlerken duş alıyorum. filmleri, dizileri atlayarak izlediğimden duşta kafa ütüleyen sahneleri saramıyorum "yav anladık ilerleyin" diye diye su altında izliyorum. insanlar duş altında ferzan özpetek filmi çekermişçesine müzik eşliğinde hayatı sorgularken ben dizide birazdan gırtlanacak sarışının bilinç seviyesine homurdanıyorum.

bi keresinde bates motel'de banyo sahnesine denk geldim yok dur yalan söylüyorum o değildi. hitchcock'un sapığını kafada kodladığımdan hemen oraya gittim. mmm neydi denk geldiğim banyo sahnesii, puf aklıma takılır bulana kadar tilt olurum şimdi. netflix geçmişimize girebiliyor muyuz acaba. bi dakika bulmam lazım. uhh açık ev diye dingil bi filmmiş. imdb puanı üç nokta iki. anası paso duşa giriyor sonra dondum kazanı kim söndürdü diyor. havluya sarılıp karanlık bodruma iniyor elinde çakmakla sıcak su kazanı kovalıyor. sen çarpanlarına ayrılmayı hak ettin be yavrum. neyse işte o sahne bana duşta denk geldi. bi anda suyumun soğuduğunu hayal ettim de bizim beysmıntımız yok güneş enerjisi kullandığımızdan bornozla damda su deposu kovalamam gerekecekti. röntcüler dışında durumun bi ekşını olmazdı yani.