14.10.20

bugün bisikletle orman yolunda ilerlerken karşıma bi kapı çıktı. özel mülk değildi ama kim neden asma kilit vurmuş bilmiyorum. zaten kilit pas tutmuş, kapıyı kendime çekmemle düşmesi bir oldu. demir menteşesinden kırılmış. iç tarafa geçip arkamdan yine ilk gördüğüm gibi tutturmaya çalıştım. gittiğim istikamet kıvrımlı olduğundan, önünde sonunda yol şehrin bi noktasına iner diyerek geri dönmedim. 

tozlu yolda pedal çevirirken aklıma çok küçükken kuzenlerimle gizlice izlediğimiz iki türk filmi geldi. ilkinde ayşecik genç kız, bi arkadaşıyla bisikletle uzun yolculuğa çıkmaya karar veriyorlar. arkadaşı hafif yollu, ormanda bisikletle giderken epey kötü durumla karşılaşıyorlar. ikincisi ise bi grup genç arkadaş kamp yapıyor. en yakın köy bakkalına alışverişe gidiyorlar. oradaki tipler bunları takip edip, gece kampı basıyor ve istenmeyen olaylar yaşanıyor. bu gibi filmler yabancı kaynaklarda daha çok ama o an aynı konulu hem de daha vasat olan bu yerli filmler düştü aklıma. nedeni aynı coğrafyada bunları yaşayanlar varken benim neden başıma gelmesin endişesi olmalı. tabii bunda haberlere her gün bir yenisi eklenen kadına şiddet ve taciz olaylarının etkisi de var. kadınların aklına bu korkunun düşürülmesinden ve yasaların dayanaksızlığından güç alınıp, her türlü pislikten kolayca sıyrılmasından nefret duyuyorum.

aslında ıssız yerler adı üstünde tenhadır, demlenmeye gelen zibidileri bile bulamazsınız. onlar hemen her yerleşim yerinde bulunan seyir teraslarında cıstak cıstak müzikleriyle manzaraya karşı içerler. ormanlık alanda karşılaşacağınız avcı tayfasıdır. o katillerin de belli sezonları ve mevkileri var. iki kilometre öteden tüfeklerinin ve köpeklerinin yankılarını duyabilirsiniz. dolayısıyla kendimi kente nazaran kırsal alanlarda daha güvende hissediyorum. 

kız arkadaşlarım beni hep 'bağımsız' olarak tanımlamışlardır. oysa bence bu kişide olması gereken sıradan ve temel özelliklerden biri. "sen zaten bağımsızlığına düşkünsün." bunu yıllar içerisinde dahil olmaya çalıştığım kaç ayrı kız muhabbetinde duydum hatırlamıyorum. bu cümle toplumun bize dayattığı şekliyle kulağa ilk; sorumluluktan kaçan, gece hayatı olan, düzensiz bi yaşam benimsemişleri çağrıştırsa da işin gerçeği farklı. belki hayatında iki ya da üç kez gece çıkmışlığı olan, biranın bile tadından haz etmeyen, sorumluluklarına sıkı sıkı bağlı, içe dönük evcil bi tipim. kız arkadaşlarımın bağımsızlıkta ağırlıkla kıstas kabul ettikleri aşk bahanesiyle birini koşulsuzca hayatının merkezine koymama, kimseyi tutunacak dal olarak görmeme hali olabilir. ancak bu buz dağının görünen kısmı. temelde benim bir insanda tanımladığım bağımsızlık, birey olma hali. kendi aklına sadık, para için kariyer için boyun eğmeyen, ayıya dayı demeyen, el alem olgusu yerine kendi fikrini dikkate alan, onaylanma güdüsü gütmeyendir. tabii bunun için olmazsa olmazımız cesarettir zira cesaret tüm sağlam adımların başlangıcıdır.