18.10.24

geçen sabah evden amaçsızca çıktım. ayrancı pazarına kadar indim, tezgahlarda ikinci el ürünler satılıyordu. 60ların dergileri, ajda'nın plakları, kartpostallar, giyinmekten aşınmış deri çizmeler, kim bilir hangi hanımefendinin siyah dantelli eteği, kristal harp okulu mezuniyet plaketi, büfeden çıkarılmaya kıyılmamış kahve fincanları... hangi geçmişe ait, hangi ölüye, hangi bıkkına... tüm bu düşüncelerle suntadan bozma tezgahların arasında dolaştım. sonra cemal süreya parkındaki banklardan birine oturdum, elimde kahvaltımla. bir içecek ve bir kruvasan. karşımdaki banka karton parçaları seriliydi. kırmızı bir eşofman üstü de kıvrılıp yastık yapılmışçasına bükülmüştü. yüzüm düştü. bir süre daha oturdum. bir amca geldi, başıyla selam verip yan banka oturdu. ikinci el pazarından aldığı mont ve kazakları incelemeye koyuldu. içeceğimi bitiremedim. yazanlar sokaktan kuğulu parka geçtim. minik bir çadır vardı. sokak köpekleri için imza toplanıyordu ama henüz sabah çok erken olduğundan kimseler yoktu. imza masasının ardındaki bir şiltenin üstünde siyah bir sokak köpeği kıvrılmış uyuyordu. tüm o afişleri bekliyor gibi, iyiliği seziyor gibi... 

sessizce kuğuları izleyemeye başladım. turuncu yelekli belediye işçisi elinde yeşillikle dolu bir kasayla yanaştı korkuluklara. marulları göle attı avuç avuç. siyah kuğular kocaman açtılar kanatlarını kekmeye başladılar suda yüzen yeşil yaprakları. ben de tunalı'ya yöneldim. kulağımda doksanlarda kalma bir şarkı, yürüdüm... yürüdüm. tesadüf bu ya tunus caddesinde erkek kardeşime denk geldim. bir adama gülüyordu. beni görmemesi için birkaç adım geri attım. çalıştığı yeri söylemişti ama tam bu noktada olduğunu bilmiyordum. kapının önüne neden çıktığını da anlamadım, bir adam araba park etmeye çalışıyordu can da ona gülüyordu. doğrusu can'ı, takım taklavat müdür görmek hoşuma gitti zira evde kombini hep aynı. şort-tişört kışları da şort-depresyon hırkası. o içeri dönünce ben de kendimi fark ettirmeden otelin önünden geçip kızılay'a indim. sokaklar bir bir değişti, kulağımdaki şarkılar da. bu şehirde arayabileceğim pek insan yok. gerçi hiçbir zaman hayatımda çok insan olmadı. bunu tercih ediyorum çünkü bazı insanlarlayken rol yaptığımı düşünüyorum. zoraki bi burcuyum sanki. rol yapmaktansa hiç orada bulunmamak daha iyi. yalnız yürümenin tadı da başka tabii. küçük detayları fark etmek, durup üstüne düşünmek hatta fotoğrafını çekmek ayrı bir haz veriyor bana. bunu ikindi vaktine kadar sürdürdüm. on üç km yürüdüğümü söylüyordu telefonum. doğrusu öyle miydi hiç fark etmedim. bünyemden çok buna zihnimin ihtiyacı varmış. gerçekten iyi hissettim.