4.3.25

öğle yemeği molasında eve gelen oğlumu uğurladım, tiyatro tekstleri piyanonun üzerinde kalmıştı arkasından seslendim, asansöre koyuyorum al dedim. merdiven boşluğundan küçük ellerini gördüm trabzanlardaydı. hoşça kal anneciğim dedi ve gitti. beş ya da altı dakika sonra bilinmeyen bir numara düştü telefonuma. "ata'nın annesi misiniz" dedi tok bir ses. devamında "ata'ya araba çarptı ama küçücük" dedi. o an kalbim kuş oldu göğüs kafesimde çırpındı vurdu vurdu uçamadı. 

aynı gün, on şubat, ata'nın yaş günüydü. kardeşlerim ve annem de yanımdaydı. ne oldu diye sormalarına aldırmadan koşarak evden çıktım. o beş dakikalık yol uçsuzluğa bağlandı, bitmek bilmedi. bir yandan koşuyor bir yandan da matematik öğretmenini aramaya çalışıyordum. o an derste olduğu için benden önce ata'ya ulaşabilirdi ve okulda en güvendiğim insan oydu. birkaç çalıştan sonra telefon açıldı. soluk alamadığımı fark ettim. koşmaktan konuşamıyor gibiydim. durumu iki cümleyle izah etmeye çalışıp telefonu kapadım. o esnada kardeşim can ve ablam emek arabayla yanımda durdular. bindim. okulun bulunduğu caddede kalabalık toplanmıştı. asfaltta yatan ata'ydı, kırmızı montundan bildim. "dur!" diye bağırmışım. arabadan hızlı gideceğimi düşünüp, kapıyı açtım ve henüz can durmadan arabadan attım kendimi. oğlum oradaydı, boylu boyunca yatıyordu benim küçük kuzum.

neden kötü olaylar rüyadaymış hissi verir insana? etrafındaki her şey sabitmiş de bir tek sen dönüyormuşsun gibi. artık dünya durmuş. sesler susmuş, bir tek hiçlik varmış gibi. 

ata'nın üstüne kapaklandım. eli elimdeyken tepemde dikilen kalabalığa karşı haykırdım. "kim? kim yaptı?" cılız bir erkek sesi "ben." dedi, gözlerinden başka hiçbi şey hatırlamıyorum. buz gibi bakan renkli gözleri vardı. göz göze geldik. açıklama yapmaya çalıştı galiba. 'ben'den sonrasını hiç duymadım. 

ambulans geldi. tartışma çıktı. polis ve öğretmenler, her şey birbirine girmişti. ambulansta giderken yol bitmek bilmedi. ankara hiç bu kadar büyük gözükmemişti gözüme. sonra tetkikler yapıldı tek tek. kafatasında karanlık bölge dedikleri şüpheli bi noktadan söz ettiler. beyin cerrahı gördü, bütün o korkutucu ihtimaller savıldı bir bir. sabaha kadar oğlumun başında bekledim. hastanedeki kafeteryadan bir küçük tatlı alıp doğum gününü kutladım. 

sonraki günlerde polis merkezine gittim, ifademi verdim. herkes, burası türkiye bi şey çıkmaz, dese de ben inancımı yitirmeyerek o buz gibi bakan adamdan şikayetçi oldum. ata okul geçidinde karşıdan karşıya geçmek için bas-geç butonuna basıyor ama adam kırmızıda durmuyor. öyle hızlıymış ki yavrumun başı arabanın ön camını patlatmış. iyi ki kafasında rus kalpağı varmış. cam parçasının girmesini önlemiş. kalıcı hiçbir hasar olmadı çok şükür ama çok sarstı beni. matematik hocası murat bey, ata değil de sizin tramvayı atlatmanız zor olacak, demişti. haklıydı. kendime uzun süre gelemedim. kaybetme korkusu bir sis gibi çöktü üzerime, üstelik babamın acısı hala beni imtihan ediyorken...