sonbaharda iskenderun'daydım, bir belgesel projesi için. yanmış kızılçam ormanlarında dolaştım. ağaçlar hala ayakta gibiydi ama içleri boştu; sessiz, siyah ve yorgun. rüzgar estiğinde artık en ufak bir hışırtı bile yoktu. sadece yanık kokusu. orman sanki derin bir nefes almış ve verememiş gibiydi.
çekim yaparken yürüdüm ve bir zamanlar burada var olan şeyleri düşündüm; serin bir gölgeyi, aceleyle uçan bir kuşu, yazdan kalan bir uğultuyu...
yangınlarla mücadele eden tüm ekiple tanıştım, her kademeden röportaj aldım. orman mühendisi, şefi, müdürü, itfaiyecisi ve köylüsüne kadar. hepsinin yüzünde aynı hüzün vardı. dumanı solumuş, ateşi görmüş insanlar. kimse kahraman değildi, kimse yüksek sesle konuşmuyordu.
orman yangını sadece ağaçların yandığı bir yok oluş değil. ağaçlarla beraber; zaman yanıyor, geçmiş yanıyor henüz yaşanmamış yazlar yanıyor. kaplumbağalar, yavru kuşlar, kelebekler, demet demet dağ kekikleri, sıklamenler yanıyor. geriye adını koyamadığımız bir hiçlik kalıyor.
Çok üzücü gerçekten. Ormanların yok oluşu aslında kocaman bir dünyanın yok oluşu. Ağaçlar, içinde konaklayan hayvanlar ve bizimle beraber. Ama insanların büyük bir kısmı hayatının içinde görünür bir olumsuz etki yaşamadan bunu net olarak anlayamayacak.
YanıtlaSilmaalesef ilkay ❀
SilYangın yerlerinden daha sonrasında geçmek öyle hüzünlü ki... Maalesef her sene içimiz kan ağlasa da bu durumu yaşıyoruz ve yaşamaya da devam edeceğiz gibi görünüyor. Ben ağaçlara saygı duymayı dedemden öğrendim. Dedem kendi diktiği ağaçlara evlatları gibi bakardı. Salıncağımızı kurarken öncesinde ağaçtan rıza isterdi. Kıymet bilmez, insan hayvan ve de doğa sevmez bir devre denk geldik sanki.
YanıtlaSilsalıncak için izin istemek, ne tatlı bir dede ♡
SilSen bir yazı yazmışsın ve ben bunu anca fark etmişim, sevindim:)
YanıtlaSil:)
SilTelevizyonda cayır cayır yanan ormanları gördükçe, oturduğumuz yerde kahrolduk, en acısı da o ağaçların canının yandığını düşünmek hadi ağaç olmadığımız için ne hissettiklerini bilemiyoruz ama ya kirpisi, kuşu, sincabı, kedisi, köpeği, kertenkelesi, kaplumbağası....bunu bile bile yapanların aynı şekilde ölmesini diliyorum.
YanıtlaSilmüjde abla, o canım hayvanları düşündükçe içim paramparça oluyor.
SilÇok doğru söylüyorsun yangınla birlikte sadece ağaçlarndeğil tüm anılar da yanıyor ve geriye ne kalıyor hiçlikten başka
YanıtlaSilneyse ki yeniden yeşeriyor umut
SilBazı yangınlar söndürülüyor bazıları insanın içinde kalıyor. Bu yazı onlardan biri okuyup geçmek zor.
YanıtlaSilöyle...
SilOrman yangını gerçekten çok can acıtıcı bir şey. Orada ağaç, kuş, böcek ve hayvanlardan oluşan bir evren var. Hepsi yok oluyor.
YanıtlaSilkeşke herkes böyle düşünse.
Sil