26.3.26

şimdiye kadar kendimle alakalı en sık duyduğum iltifat ve eleştiri aslında birbirini tamamlıyor gibi: soğukluk ve zariflik. bazı insanlar beni çok soğuk bulur, mesafeli... örneğin bir kolejin tanıtım filmini çekiyordum, hemen hemen bütün öğretmenlerle muhatap oldum ve bu aylarca sürdü. müdire hanımın odasında kahve içerken aramızda biraz sıcak bir sohbet geçti ve hemen, "ben senin böyle samimi bir insan olduğunu söylüyorum da hocalar inanmıyor, sana buzlar kraliçesi diyorlar." dedi. elimden geldiğince alçak gönüllü ve nazik davranmama rağmen böyle yaftalanmamı o an anlayamamıştım ama bunu daha önce onlarca kez duyduğum için karşı tarafa hak verdim.

bağ kurmakta zorlanıyorum sanırım. yaşıtım kadınlarla konuşurken bilirsiniz, birbirlerine hep "aşkım, canım" diye hitap ederler. bana sahte geliyor, söyleyemiyorum. yolda gördüğüm bir kediye saklıyorum bu güzel hitapları ya da şimdilerde açan bahar dallarına... içimden öyle taşıyor çünkü. bugüne dek içimden gelmeyen hiçbir şeyi yapmamaya özen gösterdim, zorunlu durumlarda da maske taktım. geçecek diye kendimi telkin ettim hep. zannediyorum bu durum beni fazla mesafeli bir insan gibi gösterdi. bence bazı insanlar bu zarif olma durumunu uzaklık olarak da algılıyor olabilir; bu tamamen nasıl baktıkları ile ilintili bir durum.

anlaşılmayı değil, doğru kalmayı seçtim ben hep. bu konuda en çok yaş almış insanların sözüne güvenirim. metroda denk geldiğim yaşlı bir kadın kısa bir sohbetin ardından anneme dönüp, "kızınız ne kadar da zarif." demişti. zarafet sadece iyi giyinmek veya güzel görünmek değildir; ruhun dışarıya sızma biçimidir. bana göre gerçek zarafet gürültü yapmaz, bir odaya girdiğinde dikkati üzerine çekmek için çabalamaz ama oradan ayrıldığında bir boşluk bırakır. zarif olmak için mükemmel bir hayatın olması gerekmiyor. dağınık bir günün ortasında bile zarif kalabilirsin; yorgunken, üzgünken hatta kırılmışken bile…