29.12.19

iki gün önce bi telefon konuşması yapıyordum, konu ofiste mami verdiğim kuşlara geldi. oradan da muhabbet kuşu cacık'a. ne tatlı olduğundan bahsettim biraz. sonra telefonu kapattım markete gidip geldim, kullanmadığım arka oda var. tv sehpası yapıyorum ya malzeme aramaya o odaya girdim. baktım cik cik ses geliyor, kapalı balkon kapısı üzerinde bi muhabbet kuşu. açınca kaçar diye tereddütle kapıyı açtım. kapının üstünde olduğu halde o harekete kaçmadı. aksine yarım açılır açılmaz odaya daldı. şöyle bi turlayıp kafama kondu.

ne yer ne içer, dışarıda hastalanmış mıdır endişesiyle twitterdan bi arkadaşa durumu yazdım. onun da muhabbet kuşu var. sağ olsun hemen ne yapmam konusunda yardım etti. kuş uyumak istiyordu belli ama köpeğim de kıskançlık krizine girmişti. hemen gidip bi kafes ve yem aldım. yavru, yuvaya girip mamanın başına geçti lıp lıp yemeye başladı. nasıl da acıkmış. netteki kayıp sitelerinde ilan oluşturdum. pet shopa haber bıraktım ama oradan bi şey çıkacağını sanmıyorum. günde elli kişi geliyormuş, kuşum kaçtı diyerek. yarısı palavraymış. oradaki adam öyle söyledi. kuşu bulduğum günün gecesinde burada gök patladı sanki. yağmur yağdı yağdı, fırtına koptu. o gün bana gelmeseydi, görmeseydim onu belki de çıkamayacaktı o kötü havadan.

arkadaşımın dediğine göre 5-6 aylık bi erkek kuşmuş. öyle bıcır bıcır bi şey ki evin havasını değiştirdi. adını, çok sevdiğim bi basketbolcudan aldı. kostas sloukas. kosta, kosti, sulu diye seslenirim artık. tatliş'le de ufak ufak alışmaya başladılar gibi. burada daha evvel bi hayvan ev arkadaşı daha istediğimi ama kuşları tutsak bırakmayı vicdanıma açıklayamadığımı yazmıştım. şimdi kostas, dışarıda yapamadı ve resmen beni alır mısın diye kendiliğinden geldi. yaşadığım en güzel telepatilerden biri oldu, minik kuşun gelişi.