13.3.21

sıklıkla muz bahçeleri arasından sahile iniyorum. merkez plajlarda şimdiden şezlonglara uzananlar, denize girenler varken akdeniz'in, tarlalarda son bulan çıkmazlarında olmak daima iyi hissettiriyor. burada açıkta dolaşan balıkçı tekneleri dışında kimseler olmuyor. denizin laciden yeşile dönen renklerini izliyorum uzun uzun. sonra kayalar üzerinde oluşan irili, ufaklı doğal havuzların başında buluyorum kendimi. adeta bi sualtı belgeselinin içindeymişim gibi. bağdaş kurup, suyun şıpırtısı eşliğinde deniz canlılarının kendi yollarında minik ama telaşlı hareketlerini seyrediyorum.

rengarenk deniz salyangozlarının o zarif bacaklarını açarak pıtı pıtı suda süzülüşlerinin, kabuklarına çarpıp kırılan güneş ışınlarının suda oynaşmasının peşine takılıp gidiyorum. 

dalgalarla sahile vurduklarında deniz kabuklarını toplamayı seviyorum ama salyangozları almadan evvel içlerini kontrol ediyorum. kabuk evde birileri varsa yeniden denize atıyorum. dekorasyon için deniz yıldızlarını ve deniz dikenlerini güneş altında susuz bırakarak kurutanlardan değilim.

gelelim anemonlara, spagetti gibi suyun içinde kıvrılanlar deniz şakayıkları. her ne kadar isimleri bitkileri çağrıştırsa da bunlar hayvan. bilmeyenler yosundur deyip, basıp geçebilir ama bu hayli can yakar. bu canlılar, çevresinde olan bitene karşı oldukça duyarlı. bir kayanın dibinde açmış çiçekler gibi balçıkta öylesine duruyormuş izlenimi verse de suya eğilip parmağımı yaklaştırdığımda adeta mıknatıs gibi bana doğru çekiliyorlar. tutunma ve yapışma özelliğine sahipler. bata çıka yüzüşü onları sevimli kılsa da dokundukları an balıkları felç eden bi zehirleri var. bizleri de yakıyorlar. ciltte bıraktıkları kızarıklık aylarca geçmeyebiliyor. su topluyor, kabarcıklar oluşuyor. buna süngerci hastalığı dendiğini duymuştum. sanırım deniz süngeri toplayanların anemonlara sık teması sonucunda bu adı aldı. daha net görülmesi açısından bu defa çektiğim sahneyi büyük paylaşıyorum.  

*      *      *