25.3.21

sırt çantamda hep köpek maması taşırım. merkezden uzak bi yerde denk gelip, sadece bisküvi vererek doyurmaya çalıştığım köpekler için burukluk yaşamamak adına daha paket bitmeden yenisini alıyorum. köpekler çoğunlukla mamadan evvel sevilmeyi yeğliyor. onca itilip kakılmaya, hor görülmeye rağmen insanlara hala güvenebilmeleri beni her defasında hayrete düşürüyor. yeni anne olmuş ya da sıkça taşlanıp, hırpalanmış bir köpek ilkin uzak duruyor. kuyruk hep bacakların arasında, ürkek bakışla mesafeyi açıp ne istediğime bakıyor. ona gitmek yerine bulunduğum yere mamayı döküp geri çekiliyorum. güvenli alan bırakınca yaklaşıp mamayı yiyebiliyor. sonra sonra sokulup teşekkür edebiliyor. dost canlısı olmayıp, saldırgan tavır sergileyenler içinse ses tonum önemli. önce havlayıp kabarıyor, sesimin titreşimi havlamasını kesiyor ama hala bölgeme neden geldin tarzında oluyor. çömelip avuç içimi ona doğru uzatıyorum. koklayıp, beni kafasında bi yere oturtmasına olanak sağlayınca başlıyor o pofuduk kuyruk sallanmaya. 

hayvanlarla iletişimde olmak beni mutlu ediyor. en kötü ihtimalle bi kenarda uzanmış yatan alelade bir kediye selam vermek bile günümü güzelleştiriyor. yanımdan haldır haldur geçen bi sokak köpeğine "piişt yavrum" laflarıyla takılmak gibisi yok. hatta son olarak; duvar üzerine oturmuş patiyi içe kıvırıp, sokağı süzen mendebur suratlı bi kediye, eğilip şarkı söyledim. "buruna bak da etkilenme, kaf dağında pencere ama üzülme, yine süzülme çünkü sen bitanesin."(*) ne yaptı dersiniz, hiçbi şey istifini bile bozmadı tipsiz.